به این مرحله که میرسی میفهمی که احساس تمامی زندگیست
میفهمی که تمامی غم ها و شادیهایت در پس پرده احساست رنگ واقعی به خود می گیرند..
میفهمی که حتی ثانیه هایت را باز احساس اسیر خود کرده...
می فهمی که بعضی احساساتت تا ابد مانند طنابی به. دور گردنت حلقه زده اند...
و باز آرزو خواهی کرد کاش احساسی در دنیا وجود نمی داشت و کاش میشد بعضی آدم ها را به همین سادگی فراموش کرد....
برچسب:
نویسنده: پندار کاظمیان
تاريخ: چهارشنبه
19 آبان
1395 ساعت: 9:48