روزي خواهم رفت ارام و بي صدا
بدون هيچ چمدانی
بدرقه ام خواهند کرد ادمهایی که از من هیچ نمیدانند.،تنها با پاهایشان می ایند هر کدام غرق در افکار خویش کودکان برای بازی و بزرگان برای ادای تکلیف ...چه سفر سختی خواهد بود شاید هم ساده باشد وقتی دوباره تنها شوی و فارغ از همه چیز.
برچسب:
نویسنده: پندار کاظمیان